Posted on

Przypaszę ci broń

XXIX niedziela zwykła, A; IIz 45,1.4-6; Ps 96,1.3-5.7-10ac; 1Tes 1,1-5b; Mt 12,21; Mt 22,15-21 ; Winnica 22 października 2017

Siedziałem kiedyś w konfesjonale, to nie była Winnica, i dokładnie naprzeciw mnie, w ławce siedział… siedziała…

No właśnie… do tej pory nie wiem kto.

Zobaczyłem najpierw chłopaka. Problem był taki, że ten chłopak – nastoletni – siedział w czapce, w bejsbolówce.

Nie na tym polega zbawienie świata, ale trzymamy się tej tradycji, że jednak mężczyźni w kościele zdejmują nakrycie głowy. Od dziecka uczymy chłopców: „zdejmij czapkę, w kościele jesteś”.

I już się szykowałem do dyskretnej reprymendy, ale olśniło mnie, że to nie chłopak, ale jednak dziewczyna. Zatem czapka zupełnie legalna.

Chwilę potem jednak znowu ogarnęły mnie wątpliwości – jak nic to chłopak.

Chwilę potem, nie byłem jeszcze taki ślepy jak teraz, odkryłem jednak w uchu osobnika kolczyk. A zatem to dziewczyna.

Przyszła jednak myśl, że żyjemy w czasach, że po kolczykach nie rozróżnia się płci, bo i kobiety, i mężczyźni przekłuwają sobie uszy.

Zatem kto tam siedzi? Chłopak czy dziewczyna? Dwadzieścia pięć lat mija od tej chwili a ja dalej nie wiem.

Historia jak historia, ale dobrze ilustruje problem jaki rzeczywiście mamy. I nie chodzi tu o bejsbolówkę w kościele.

Mężczyźni stają się coraz bardziej podobni do kobiet a kobiety coraz bardziej do mężczyzn. Mężczyźni niewieścieją a kobiety chłopieją. I nie jest to dobry proces.

Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę. Zatem mężczyzna powinien stawać się coraz bardziej męski a kobieta coraz bardziej kobieca.

Dzieje się tak dlatego, że kobieta i mężczyzna są sobie wzajemnie potrzebni – dopełniają się. Mężczyźnie potrzebna jest kobieta. Nie „prawie kobieta”, nie „coś w rodzaju kobiety”, ale kobieta w całej pełni swej kobiecości.

Tak samo kobiecie potrzebny jest mężczyzna a nie jakiś ersatz, „prawie facet”, „produkt męczyznopodobny”.

Kryzys jest po obu stronach, jeśli jednak go zważyć, to wydaje się, że bardziej dotyka on świata mężczyzn. To prawda, że kobiety umiłowały spodnie, ale nie czepiajmy się garderoby. Ważna ona jest, ale nie istotna.

Chodzi o serce, wnętrze, środek.

Już dawno temu Danuta Rinn śpiewała: „Gdzie te chłopy?” To kategoria muzyki rozrywkowej, ale wczytajmy się w tekst – bardzo smutny: „Dookoła jeden z drugim / jak nie nerwus, to histeryk, / drobny cwaniak, skrzętna mrówa, / niepoważne to, nieszczere. / Jak bezwolne manekiny / przestawiane i kopane, / gęby pełne wazeliny, / oczka stale rozbiegane. / Bez godności, bez honoru, / zakłamane swoje racje / wykrzykuje taki w domu / śmiesznym szeptem po kolacji.”

Mężczyzna jest wojownikiem, powołany jest do walki, do tego, by bronić swojej kobiety, swojej rodziny, swojego państwa.

Daliśmy sobie wmówić jakieś głupie równouprawnienie. Nie ma równych praw, kobieta ma większe prawa, kobieta ma przywileje.

W chwili zagrożenia nie krzyczymy „mężczyźni do środka”, tylko „kobiety do środka”. Gdy na tonącym okręcie wchodzimy do szalup to nie ma suwaczka – kobieta, mężczyzna, kobieta, mężczyzna. Krzyczy się wtedy „najpierw kobiety i dzieci”. A jak pcha się jakiś jełop bez kolejki to strzela mu się w ten pusty łeb. Strzela się bez satysfakcji, ze smutkiem, bo mordowanie dla mordowania obce jest mężczyźnie, ale strzela się bez wahania.

Wróćmy do szkolnych lektur. Czytaliśmy w „Pustyni i w puszczy”? Na końcu książki Staś Tarkowski rozmawia ze swoim ojcem:

„Staś zdawał ze wszystkiego sprawę szczegółowiej i dokładniej. Stało się przy tym, że przy opowiadaniu o podróży z Faszody do wodospadu, spadł mu z serca wielki ciężar, albowiem gdy mówiąc o tym, jak zastrzelił Gebhra i jego towarzyszów, zaciął się i jął niespokojnie spoglądać na ojca, pan Tarkowski zmarszczył brwi, pomyślał chwilę, a potem rzekł poważnie:

– Słuchaj, Stasiu! Śmiercią nie wolno nikomu szafować, ale jeśli ktoś zagrozi twej ojczyźnie, życiu twej matki, siostry lub życiu kobiety, którą ci oddano w opiekę, to pal mu w łeb, ani pytaj, i nie czyń sobie z tego żadnych wyrzutów.” Henryk Sienkiewicz, W pustyni i w puszczy. (końcówka)

Zapytałem kiedyś dzieci w przedszkolu: „Co zrobiłby twój tata, gdyby do waszego domu zakradł się w nocy jakiś bandyta?”

Jedno z dzieci odpowiedziało: „Zadzwoniłby na 112!”

Tak! Niech dzwoni, niech czeka, i niech patrzy jak mu mordują żonę i dzieci.

Dziecko niewinne, ale jest świadectwem naszej cywilizacji – patrzeć i czekać.

W proroctwie Izajasza Bóg mówi do Cyrusa: „Przypaszę ci broń!” (Iz 45,5c)

To samo dzisiaj Bóg chce powiedzieć tobie bracie. Bóg chce przypasać ci broń. Masz stać się mężczyzną. Masz bronić żony, dzieci, rodziny, ojczyzny i kościoła.

Nie chodzi mi o to, by zaraz wszystkich uzbroić i zacząć strzelać się na ulicach, choć jeśli uznamy prawo do obrony koniecznej, to musimy uznać też prawo do bronienia się czymś więcej niż zwiniętą gazetą.

Oręż u boku jest tutaj pewną alegorią – obrazem zdolności mężczyzny do walki.

Bądźmy szczerzy, ale bandyta w nocy będzie rzadkim wypadkiem. Częściej mężczyzna będzie walczył z czymś innym. Przede wszystkim z własnymi słabościami, wadami, nałogami. Będzie walczył, by zapewnić byt rodzinie, zapracować na to własnymi rękami a nie stawać w kolejce po zasiłek. Będzie walczył o miłość swojej żony i wychowanie swoich dzieci. Będzie toczył bój o lepszy porządek tego świata.

Chciałbym, by mężczyźni w naszej parafii zjednoczyli się wokół tej idei. Zaczęli świadomie pracować nad tym, by w mężczyźnie było więcej mężczyzny.

I jest konkret do zrobienia.

Czwartego listopada, na Jasnej Górze odbędzie się męskie spotkanie: „Oblężenie Jasnej Góry. Mężczyźni u tronu Królowej”. (http://oblezenie.mezczyzni.net) Bardzo ciekawe spotkanie z inicjatywy różnych męskich środowisk, które powstają w Polsce, by pomagać mężczyznom odkrywać własną tożsamość.

Będą tam bardzo ciekawi goście i prelegenci. A przede wszystkim cenne będzie doświadczenie męskiej wspólnoty.

Jeśli ktoś teraz oczekuje, że podam o której pod kościół podjedzie autokar i ile to będzie kosztować, to jest w błędzie. Takie rzeczy to się organizuje dzieciom.

Zorganizujcie się i jedźcie. Wiem, że potraficie. A naprawdę warto. Jeśli chcecie to pojedzie z wami ksiądz. Jeśli chcecie być sami, to będziecie sami. Chętnie oczywiście pomogę – udostępnię parafialne ogłoszenia i stronę, by łatwiej się zorganizować. Jestem do dyspozycji.

Kobiety w tym wszystkim też mają swoje zadanie. I wiedzą jakie.

W przyszłym roku w naszej parafii rekolekcje dla małżeństw prowadzić będzie p. Jacek Pulikowski. Znany mówca, autor wielu książek, ekspert problematyki małżeńskiej. Będzie on także gościem i prelegentem Oblężenia Jasnej Góry. W zapraszającym na to wydarzenie wideo powiedział tak: „Przyszłość ludzkości idzie przez rodzinę. A przyszłość rodziny idzie przez jakość i wierność małżeństw. A jakość małżeństw zależy w ogromnej mierze od mężczyzn.”

To prawda.

Nie składajcie broni. Przeciwnie – pozwólcie Bogu przypasać ją sobie.

Piosenka Danuty Rinn miała też i drugą zwrotkę w którym zawarła tęsknotę za prawdziwym mężczyzną. Śpiewała: „Bojownicy spraw ogromnych, / owładnięci ideami / … / Nieprzekupni, prości, zacni, / wielkoduszni i szlachetni.”

Twoja żona potrzebuje ciebie – mężczyzny.

Twoje dzieci potrzebują ciebie – mężczyzny.

Bóg potrzebuje ciebie – mężczyzny.

Sprostasz ich oczekiwaniom?

Staraj się, masz szansę!

Liczę na to, że wpiszesz swój komentarz…

I udostępnij to innym!

11 thoughts on “Przypaszę ci broń

  1. No wreszcie Ktoś potrafi powiedzieć i ocenić sytuacje, a nie rozmydla. Dziękuję

  2. Zaintrygowało mnie zdanie „Kobiety w tym wszystkim też mają swoje zadanie. I wiedzą jakie.” – czy ja też mogłabym się dowiedzieć?
    Ja osobiście już od dawna mam poczucie że jestem babochłopem. Przyznaję, w dzieciństwie chciałam być chłopakiem, bo jak powszechnie wiadomo, mają oni więcej wolności i ciekawsze życie (to było jeszcze przed komputerami i konsolami). Ale zostało nic się nie dało z tym zrobić i w końcu zaakceptowałam a nawet doceniłam bycie dziewczyną. W końcu jednak zostałam kobietą – żoną i mamą, i w tej roli jednocześnie jestem facetem. To ja bronię stada. Jestem na pierwszej linii frontu w domu, w szkole, w kościele. Jak ksiądz powiedział, toczę bój o lepszy porządek tego świata. Nie chodzi o to że jestem szczególnie kłótliwa, po prostu kiedy trzeba, raczej nie dzwonię na 112 tylko stawiam czoła trudnym sprawom. Dlaczego – bo to potrzebne i prawdopodobnie nikt inny za mnie nie zrobi. Często osiągam cel i jestem dumna z siebie. Jednak jestem zmęczona i smutno mi, bo czasem ja też potrzebuję wsparcia a nawet obrony. Na szczęście mogę liczyć na inne kobiety – mamę czy koleżanki…

  3. Wczoraj w naszej parafii wysłuchaliśmy tego kazania z ust naszego ksiedza proboszcza. Piękne nauczanie, słuszne argumenty, ale niestety pójdzie w kubeł. Odczytane jak w oryginale od słów: „Siedziałem kiedyś w konfesjonale …” (pierwsza osoba liczby pojedyńczej „ja”). I co? ……. ano, nie było w tym prawdy, i skoro nie ma w tym prawdy, to i nie ma w tym Ducha – Ducha świętego, Tego, który ożywia słowo. Tak więc słowo nauki pozostanie martwe nie poruszy serc, ot poprostu literatura. Zapewne intencją było głoszenie z Mocą dla poruszenia, obudzenia i znowu nic…
    Potrzebne słowo pawdzie, albo raczej sama prawda.
    z Panem Bogiem

  4. Coraz częściej obserwuję, że to kobieta” walczy”o mężczyznę i szczyci się tym, a mężczyźnie to odpowiada i zdaje się być zadowolony z tego. Męskość u niektórych mężczyzn zanika niestety i zastanawiam się dlaczego?

  5. Polecam spotkania w Ladzie dla facetów raz w miesiącu. Więcej info. na www. only4men.pl. Prowadzi je Ks. Dominik Chmielewski i ks. Maciej Sarbinowski ( salezjanie). Tam jest świetna formacja mężczyzn. W duchu Maryi. Mój mąż jeździ na takie spotkania od 2-ch lat najpierw w Warszawie teraz w Lądzie. Bardzo go te spotkania zmieniły.

  6. Amen, niech się stanie.
    Amen

  7. Chyba nawet nie powinnam tego czytać – smutne i bardzo prawdziwe.
    Szczęść Boże!

  8. Super słowo.
    Chłopaki! Do roboty!

  9. Dzięki, proszę księdza. Po prostu dziękuje 🙂

    1. Prawda. Mężczyzny, nie tylko w sypialni. Głównie w salonie, kuchni, odrabianiu lekcji z dziećmi i najważniejsze – przy rodzinnej modlitwie…
      Od zaraz, na długo, nie jutro, nie w wieczór przed łamaniem się opłatkiem, w każdy wieczór i każdego ranka.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *