Karuzela życia

VIII Niedziela Zwykła, (Syr 27, 4-7); (Ps 92 (91), 2-3. 13-14. 15-16); (1 Kor 15, 54b-58); Aklamacja (Flp 2, 15d. 16a); (Łk 6, 39-45); Winnica 2 marca 2025.

„Kazanie nie może trwać dłużej niż osiem minut, ponieważ po tym czasie traci się uwagę i wierni idą spać.” Tak miał powiedzieć kiedyś papież Franciszek.

Trochę się przed tym buntuję, bo moja teoria mówienia kazań akcentuje bardziej ich sens niż długość. Niech kaznodzieja mówi sensownie, wtedy słuchacze zaakceptują dodatkowe minuty.

Coś jednak jest na rzeczy, że zanurzeni w shortach, rolkach, tik-tokach, coraz trudniej nam się skupić, skoncentrować, ogarnąć coś dłuższego. Zwłaszcza, że żyjemy w ciągłej powodzi wiadomości, obrazów, dźwięków, powiadomień, reklam, promocji.

W naturalny sposób ludzie nauczyli się nie widzieć i nie słyszeć, by uniknąć pomieszania zmysłów. I mów teraz do nich kazanie…

Przywołam tu taki obrazek z kolędy, wcale nie wyjątkowy. Wchodzę do domu, do pokoju, a tam włączony telewizor lub radio. Nie wypada się rządzić w cudzym domu, więc czekam aż domownicy połapią się sami, że wypada go wyłączyć. I najczęściej tak jest. Bywa jednak tak, że rodzina zbiera się, jest gotowa do modlitwy a telewizor dalej gra. Wtedy delikatnie sugeruję, żeby jednak spróbować go wyłączyć.

Ten przykład nie jest wcale dowodem złego wychowania tej rodziny, ale dowodem, że przestajemy widzieć i słyszeć. Jestem przekonany, że ci domownicy autentycznie tego telewizora nie widzieli i nie słyszeli.

A to jest już duży problem. Jak się nie widzi, to można wpaść do dołu. Jak się nie widzi, to także drugiego można tam zaprowadzić. To jest dzisiejsza Ewangelia.

I nie chodzi mi o telewizor, ale o to, że czegoś ważnego możemy nie usłyszeć – na przykład wołania o pomoc. Czegoś ważnego możemy nie zobaczyć – człowieka w potrzebie.

Natłok bodźców sprawia, że mamy przesyt. Jednocześnie bodźce uzależniły nas od emocji. Jeśli przesyceni próbujemy odstawić bodźce to… zaczynamy się nudzić… i znowu otwieramy się na te bodźce. Błędne koło, karuzela życia z której nie można zejść.

Karuzela może być atrakcyjna – dwie lub trzy minuty – potem przestaje, potem już tylko wymioty. Nie można całego życia spędzić na karuzeli.

Trzeba wysiąść z tej karuzeli życia. Potrzeba postu od wiadomości, obrazów, dźwięków, powiadomień, reklam, promocji. Ograniczyć albo wywalić media społecznościowe, ograniczyć albo lepiej wywalić telewizję, ograniczyć telefon, choćby wyznaczając godzinę jego odcięcia od Internetu.

Proponując to wszystko nie mam zamiaru zabierać wam życia. Przeciwnie, chcę, by życie zaczęło wam lepiej smakować, by wyostrzyły się wasze zmysły, byście widzieli, słyszeli, czuli.

Mówię teraz do starszych… Pamiętacie z dzieciństwa wielkanocny stół? I to na stole, co widzieliście rzadko? Czy pamiętacie jak to smakowało?

I spróbujcie teraz czymś zaskoczyć swojego wnuka czy wnuczkę. Powodzenia, macie trudne zadanie!

Warto przypomnieć sobie o poście od jedzenia! Same dobrodziejstwa! Mniej wydasz i będziesz mógł się podzielić z potrzebującymi. Będziesz zdrowszy, będziesz lżejszy. Będziesz miał lepszy apetyt, będzie ci lepiej smakowało.

Dzisiaj w Polsce problemem nie jest niedożywienie tylko nasze przeżarcie.

Trudno jest zejść z karuzeli życia.

Zejść jednak trzeba.

Prawdziwe życie jest poza wesołym miasteczkiem.

---