Opublikowano — Dodaj komentarz

Czy to w ogóle do nas dociera?

Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata; (Ez 34,11–12.15–17); (Ps 23,1–2a.2b–3.5.6); (1 Kor 15,20–26.28); Aklamacja (Mk 11,10); (Mt 25,31–46); Winnica, 22 listopada 2026 r.

Czytam właśnie książkę „Z Ważnym o Najważniejszym”. Ważny z tytułu to biskup sosnowiecki Artur Ważny. Najważniejszy z tytułu to oczywiście Pan Bóg. Jest to wywiad-rzeka. Z biskupem rozmawia Marcin Jakimowicz (nie mylić z Jarosławem).

Książkę polecam. Warto czytać rozmowy z mądrymi i wierzącymi ludźmi. Niczego jednak nie można czytać (ani słuchać) bezkrytycznie.

Jeden z rozdziałów książki (pierwszy zresztą) zatytułowany jest „Sąd dokona się na Jego kolanach”. Jakimowicz pyta w nim: „[Czy Bóg] nie przyjdzie jako sędzia?” A biskup odpowiada: „Przyjdzie. Ale sąd – wierzę w to głęboko – dokona się na Jego kolanach”.

Sąd na Jego kolanach. Odczytuję to jako obraz ojcowskiej bliskości i miłości. Piękny obraz. Pytam jednak, czy słysząc go, pamiętamy również o możliwości odrzucenia tej miłości. Czy docierają do nas także te słowa Jezusa, które ostrzegają przed potępieniem?

Bo mamy dzisiaj uroczystość Chrystusa Króla i Kościół czyta fragment Ewangelii o Sądzie Ostatecznym. Jest tam napisane, że jedni pójdą na prawo, a drudzy na lewo, że owce zostaną oddzielone od kozłów, że przychodzący Syn Człowieczy osądzi życie każdego człowieka i wyda wyrok.

Byłem głodny, byłem spragniony. Nie dałeś Mi jeść, nie dałeś Mi pić. I wreszcie mocne słowa, które powinny nami wstrząsnąć: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!” (Mt 25,41b).

Idźcie precz ode Mnie.

Przeklęci.

Idźcie w ogień wieczny.

Idźcie w ogień przygotowany dla diabła i jego aniołów.

Czy to słyszysz?

Czy to w ogóle do nas dociera?

A czy dotarł do nas ostatni werset sprzed tygodnia? „A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (Mt 25,30).

A czy dotarły do nas słowa sprzed dwóch tygodni, z Ewangelii o pannach mądrych i głupich? „Te, które były gotowe [panny mądre], weszły z nim [z panem młodym] na ucztę weselną, i drzwi zamknięto” (Mt 25,10b).

Drzwi zamknięto.

„Panie, panie, otwórz nam!” – wołają panny głupie. Odpowiedź brzmi: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was” (Mt 25,11b–12).

„Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień” (Mt 7,19).

„Wielu powie Mi w owym dniu: «Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?» Wtedy oświadczę im: «Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode Mnie wy, którzy dopuszczacie się nieprawości!»” (Mt 7,22–23).

Przewertujmy Biblię, pozostając tylko przy Nowym Testamencie.

W Ewangelii Jana Jezus mówi o zmartwychwstaniu: „Ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie do życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie do potępienia” (J 5,29).

Zmartwychwstanie do potępienia.

To także są słowa Jezusa. Czy to w ogóle do nas dociera?

Święty Paweł pisze: „Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre” (2 Kor 5,10).

Wszyscy. Ja też. Ty też.

Słucham tych słów i muszę zadrżeć i zapytać o własne życie. O dobro, które mogłem zrobić. O człowieka, któremu mogłem pomóc. O moją wiarę. O miejsce Boga w moim życiu.

A List do Hebrajczyków, ostrzegając przed świadomym odrzuceniem Chrystusa i Jego łaski, mówi: „Straszna to rzecz wpaść w ręce Boga żywego” (Hbr 10,31).

Takie zdanie również jest w Nowym Testamencie.

Co zatem powinienem zmienić? Z jakim grzechem zerwać? Z kim się pojednać? Komu wreszcie pomóc?

I jeszcze święty Jakub: „Będzie to bowiem sąd nieubłagany dla tego, który nie czynił miłosierdzia; miłosierdzie odnosi triumf nad sądem” (Jk 2,13).

A to prowadzi nas z powrotem do dzisiejszej Ewangelii. Miłosierdzie, którego oczekuję od Boga, ma stawać się miłosierdziem okazywanym człowiekowi.

Temu głodnemu. Temu spragnionemu. Temu choremu.

Temu, obok którego przechodzę.

Dwie myśli chciałbym dzisiaj zostawić. Sobie i wam.

Myśl pierwsza: Drżyj o własne zbawienie. Nie czyń z Jezusa pluszowego misia.

Myśl druga: Nie wystarczy troszczyć się tylko o własne zbawienie. Autentyczna wiara to także spojrzenie pełne miłości na grzeszników. Troska o to, by drugi człowiek spotkał Boga, nawrócił się i żył.

Widzimy ludzi, którzy odchodzą od Boga. Widzimy wybory prowadzące do zatracenia. Nie możemy jednak patrzeć na to z satysfakcją: „Dobrze im tak, mają to, na co zasłużyli”.

Autentyczna wiara, powtórzę to raz jeszcze, to spojrzenie pełne miłości na grzeszników.

Święty Dominik modlił się nocami i płakał: „Panie, co się stanie z grzesznikami?”. Przejmował się ich losem. Cierpiał na myśl, że człowiek może odrzucić Boga i utracić Go na wieczność. Ta troska prowadziła go do modlitwy i głoszenia Ewangelii.

A nas? Czy los drugiego człowieka jeszcze nas obchodzi? Czy potrafimy za kimś zapłakać? Czy modlimy się o czyjeś nawrócenie?

Panie, co się stanie z grzesznikami?

Panie, co się stanie ze mną?


Przeczytałeś? Skomentuj, dopowiedz, zapytaj. Dopowiadam i odpowiadam, ale nie toczę polemik w komentarzach.

ks. Zbigniew Paweł Maciejewski
Fundacja Nasza WInnica
Od Litery Do Wiary. Rzeczy Dobrze Pomyślane.

Pomagam księżom w ich pracy parafialnej,
przez dostarczanie publikacji, książek i pomysłów duszpasterskich,
ponieważ wierzę, że może to zmienić oblicze Kościoła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *