Odpowiedzialność

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, A; Dz 1,1-11; Ps 47,2-3.6-9; Ef 1,17-23; Mt 28,19.20; Mt 28,16-20; Winnica, 5 czerwca 2011 roku

Mniej więcej przed dwudziestu laty, w czasie kolędy na jednej ze wsi zawędrowałem do małego domku samotnie mieszkającej pani. Nie wychodziła już z domu, zatrzymywana wiekiem i chorobą, ciężko już było się jej podnieść z łóżka.

W czasie kolędy złożyła tradycyjną kolędową ofiarę, ale to, co mnie absolutnie zaskoczyło było potem. Wyjęła kolejne pieniądze i powiedziała: „Proszę księdza, to na misje, a to na Katolicki Uniwersytet Lubelski”.

Przyznam, że mnie to zamurowało. Cudowne świadectwo odpowiedzialności za świat i Kościół. Cudowne świadectwo kobiety, która, bądźmy szczerzy, była już nad grobem i dzisiaj pewnie jest już w niebie.

Chciałbym, by postawa tej kobiety była ilustracją do dzisiejszych czytań. Gdyby spróbować je streścić w jednym słowie – wniebowstąpienie Jezusa i nakaz głoszenia Ewangelii z Dziejów Apostolskich, wieczny i niezmienny nakaz nauczania i chrzczenia z Ewangelii Mateusza – to można by użyć słowa „odpowiedzialność”.

Jezus, który wstępuje do nieba, chce nam powiedzieć – nie możecie tylko wspominać, nie możecie rozpamiętywać, nie możecie świętować w swoim gronie. Nie możecie być zadowoleni z tego, że znacie mnie i moją naukę, gdy cały świat mnie nie zna, gdy cały świat pogrążony jest w ciemnościach.

Wiedzmy, że są takie religie, gdzie wyznawcom absolutnie nie zależy, by zdobyć współwyznawców. Ważne jest tylko, że oni (jak mniemają) znają prawdę, że oni mają Boga. Reszta świata się nie liczy.

W chrześcijaństwie jest inaczej. Chrześcijaństwo jest odpowiedzialne za innych, za świat. Gdyby chrześcijanie zapomnieli o swojej misji wobec świata to zdradziliby Ewangelię i Chrystusa.

Chrześcijanin jest odpowiedzialny za świat. W Dziejach Apostolskich jest mowa o tym, by pójść do Jerozolimy, całej Judei, Samarii i na cały świat. Można to przetłumaczyć, że jesteśmy posłani do swojej wioski, parafii, gminy, kraju, krajów sąsiednich i na cały świat.

Odpowiedzialność za to wszystko to nasze zainteresowanie, aktywny udział, troska o kształt, pomoc. Odpowiedzialność to także nasza modlitwa. Odpowiedzialność to także finanse.

Chrześcijanin płaci podatki i nie oszukuje, ale jednocześnie natychmiast zmienia rząd (jaki by nie był), który nakłada niesprawiedliwe podatki albo marnotrawi dobro wspólne, albo kradnie. To jest odpowiedzialność.

Chrześcijanin pomaga misjom. Chrześcijanin wspiera chrześcijańską edukację. Chrześcijanin wspiera własną parafię i Kościół w wymiarze powszechnym. To jest odpowiedzialność.

Zawsze nasza Parafia wspierała parafie w potrzebie, każdy budujący się kościół znajdował u nas wsparcie. Przed rokiem wspieraliśmy nową parafię w Ciechanowie a w tym roku, jeśli powstanie gdzieś nowa parafia, to także ją wesprzemy.

Chrześcijanin jest odpowiedzialny. Nie tylko za własną rodzinę, za własny dom, za własne pole, za koniec własnego nosa, ale za cały Kościół i za cały świat.

Obojętność i znieczulica to przekreślenie odpowiedzialności a jednocześnie przekreślenie chrześcijaństwa.

Bądźmy odpowiedzialni. Do tego wzywa nas Jezus.

Ale odpowiedzialność to nie tylko wezwanie Jezusa. Jezus nie tylko przynagla nas do odpowiedzialności, ale daje konkretną pomoc do realizacji zadania.

Gdy Jezus miał odejść to zapowiadał apostołom, że inny Pocieszyciel przyjdzie do nich. Apostołowie swoje posłannictwo, swoją misję zrealizowali dopiero po zesłaniu Ducha Świętego. My, naszą misję, także możemy zrealizować tylko w Duchu Świętym.

Za tydzień przeżyjemy Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. To szczególny i ważny moment, ale każdego dnia trzeba wołać do Ducha, każdego dnia trzeba wołać o Ducha

Ten moment to kolejna dobra okazja, by przypomnieć o naszej Krucjacie Modlitwy. Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, TEJ ziemi. Wołajmy tak wytrwale, każdego dnia.

Niech zstąpi Duch i uczy nas odpowiedzialności za Kościół i świat.