Przyjrzyj się swojej modlitwie

XXVII Niedziela Zwykła, rok A; (Iz 5, 1-7); (Ps 80 (79), 9 i 12. 13-14. 15-16. 19-20); (Flp 4, 6-9); Aklamacja (J 15, 16); (Mt 21, 33-43); 4 października 2026 r.

W bocznej kaplicy, przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej znajdują się klęczniki. Wiadomo poco, wielu z was ma zwyczaj, by przed Mszą świętą lub po niej, albo w czasie nawiedzenia kościoła w ciągu dnia, modlić się za wstawiennictwem Maryi. Klękają więc przed obrazem i modlą się.

Dzisiaj widzicie klęczniki także przy dwóch innych obrazach. Na ścianie przy lewym, bocznym ołtarzu znajduje się obraz Świętej Rodziny. Na sztaludze, przy drugim bocznym ołtarzu, znajduje się obraz św. Hieronima.

Pierwszy znamy dobrze, przebywa z nami już jakiś czas. Drugi większość z nas widzi po raz pierwszy. Został odsłonięty i poświęcony przed tygodniem w czasie Winobrania Słowa Bożego. Oba obrazy namalowała Pani Joanna Centkowska.

Hieronim to jeden z wielkich filarów Kościoła – mówimy Ojciec Kościoła i Doktor Kościoła. Żył na przełomie IV i V wieku. Przełożył Pismo Święte z hebrajskiego i greki na powszechną w tym czasie łacinę. Komentował księgi Pisma Świętego i uczył swoich uczniów szacunku i miłości do Bożego Słowa.

To św. Hieronim napisał zdanie, które nie raz słyszeliście w tym kościele: „Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”.

Dlaczego te właśnie obrazy zawisły w naszym kościele? Bo dwie rzeczy wydają mi się niezwykle ważne i w trosce o nie przyda się mieć dobrych patronów.

Pierwsza rzecz to rodzina – dom, mama, tata, dzieci i miłość między nimi.

Druga rzecz to Pismo Święte – szanowane, czytane, poznawane i wcielane w życie.

Dwie rzeczy niesłychanie ważne i potrzebne.

Obraz św. Rodziny niech nam przypomina i zachęca do modlitwy o rodzinę, własną i każdą inną. Obraz św. Hieronima niech nam przypomina i zachęca do modlitwy o poznanie Bożego Słowa.

Klękając przed tymi obrazami nie modlimy się do obrazu, nie klękamy przed kunsztem artysty, ale spotykamy się z Bogiem. Znak obrazu ma nam w tym pomóc.

Jednak to kazanie nie jest o tym, by klękać przed obrazami. Chodzi mi o coś więcej – o refleksje nad naszą modlitwą.

W drugim czytaniu, we fragmencie listu Pawła do Kościoła w Filippi słyszymy: „W każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!” (Flp 4,6b)

Ten fragment przypomina nam czym jest istota modlitwy. Jeśli masz do kogoś mówić, bo musisz się spotkać. To spotkanie jest fundamentem. Czasem można nic nie mówić, by wystarczy się spotkać. Gdy jednak się nie spotykamy, to jaki sens jest mówić?

Jak to się ma do naszych modlitw? To niech sam każdy pomyśli. Czy jednak te modlitwy zamiast spotkania nie są czasem takim tylko sprawdzianem obecności? Takim podbiciem karty w bramie fabryki. Jestem rano, jestem wieczorem, zaliczone.

W modlitwie jednak nie chodzi o zaliczenie, o odfajkowanie, o podbicie karty, o zdobycie pieczątki.

W modlitwie chodzi o spotkanie, mówienie i słuchanie, ale przed wszystkim o spotkanie.

Forma może być różna – w kościele, czy w domu, na klęczniku przed obrazem czy w ławce, na kolanach, czy stojąc, zasypiając w łóżku czy spacerując w lesie, gotową modlitwą z książeczki czy spontanicznie.

Formy mogą i będą różne, ale fundament jest jeden – jest nim spotkanie z Bogiem.

Postaw sobie dzisiaj pytanie – jaka jest twoja modlitwa? Czy modląc się spotykasz się z Bogiem? A może jeszcze bardziej podstawowe pytanie – czy ty w ogóle się modlisz?

„W każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!” (Flp 4,6b)

Święty Hieronimie, módl się za nami.

---