Opublikowano Dodaj komentarz

Wszyscy będą uczniami Boga

Podaj dalej...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

Czwartek trzeciego tygodnia okresu Wielkanocnego; (Dz 8,26-40); (Ps 66,8-9.16-17.19-20); (J 6,51); (J 6,44-51); Winnica 22 kwietnia 2020. Wieczernik Winnicki.

Jest wiele podziałów w świecie i wiele podziałów w Kościele. Myśląc o Kościele widzieć należy nieszczęście i zgorszenie płynące z doktrynalnych rozłamów. Jednak nawet patrząc na najbliższe podwórko widzimy jak wewnątrz Kościoła przebiegają najróżniejsze podziały i rozłamy.

I nie chodzi tu o uprawnioną różnorodność, ale sytuację, w której jedne grupy chętnie by potopiły w łyżce wody inne grupy. Odmawia się swoim przeciwnikom jakichkolwiek racji, odsądza od czci i wiary.

Czasami mam wrażenie, że nie będzie potrzebne żadne zewnętrzne prześladowanie. Wystarczy poczekać aż chrześcijanie pożrą się sami.

Jest jednak inny podział, bardziej bolesny i bardziej heretycki niż inne. Bardziej też niebezpieczny, bo nie wywołujący specjalnych emocji.

Jest to podział w Kościele na aktywnych i biernych. Jest to pogląd, że „robota” w Kościele należy do księży, zakonników, zakonnic, ewentualnie katechetów. Reszta ma natomiast cicho siedzieć no i hojnie łożyć na utrzymanie Kościoła.

Generalnie jest to podział akceptowany i podtrzymywany przez obie strony – tych zawodowców i tych biernych. Często wyrywni i chętni parafianie są pacyfikowani przez proboszczów, ale równie często propozycje aktywizacji płynące od proboszcza do wiernych, kwitowane są stwierdzeniem: „niech proboszcz sam to najlepiej zrobi”, „jak ksiądz zrobi, tak będzie dobrze”.

Nie ma w Kościele podziału na czynnych i biernych, na zawodowych i rezerwę. Ewangelia jest jedna i daje takie same wymagania wobec księdza i wobec świeckiego. Daje takie same zadania wobec zakonnika jak i ojca, matki.

Oczywiście każdy ma różne możliwości, umiejętności. Każdy ma inny czas, który może poświęcić, ale Boże oczekiwania wobec każdego w Kościele są jednakowe.

Bóg każdemu z nas dał się cały i oczekuje, że każdy odda się Bogu cały.

Święty Paweł powiedział: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus”. (Flp 1,21a) Ta dewiza jest aktualna nie tylko dla biskupów, księży, ale dla każdego chrześcijanina. Żyć – to Chrystus.

Święty Paweł był szaleńcem Ewangelizacji. Mówi się o jego trzech wyprawach misyjnych, ale tak naprawdę, to była jedna, nieprzerwana podróż misyjna.

Zauważmy jednak jedno, gdy Paweł w swoich podróżach, tu akurat jako więzień, dotarł do Rzymu, to zastał tam… Kościół Jezusa Chrystusa. Już byli tam wierzący.

Nie oglądano się bowiem na apostołów, nie delegowano wybranych na „odcinek ewangelizacji”. Każdy, kto wierzył w Jezusa, głosił Jezusa. Tak jak umiał, tak jak potrafił.

Podróżowano, handlowano, służono w wojsku, uciekano a zawsze przy tej okazji ewangelizowano.

Ktoś ładnie to kiedyś ujął, że my teraz „idziemy ewangelizować”, czyli wymyślamy jakieś doraźne akcje, ale na co dzień mamy przerwę w ewangelizacji. Chodzi jednak o to, by „ewangelizować idąc”. Okazji do chodzenia nigdy nie zabraknie, więc taka ewangelizacja będzie permanentna.

Ewangelizacja powinna być naturalnym, normalnym odruchem każdego wierzącego. Dzisiejsza Ewangelia mówi: „Oni wszyscy będą uczniami Boga.” (J 6,45b)

Co Jezus powiedział i nakazał swoim uczniom? Końcówka Ewangelii Mateusza jest taka: „Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei na górę, tam gdzie Jezus im polecił. (…) Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.” (Mt 28,16.18-20)

Gdy jednak sięgniemy po przypisy albo do oryginału, to okaże się, że nie chodzi tu o samo tylko nauczanie, ale o „czynienie uczniów”. Mamy tutaj słowo: μαθητευσατε (mathēteusate), które znaczy: „uczyńcie uczniami”.

Uczeń ma czynić uczniów, którzy mają czynić uczniów, którzy mają czynić uczniów. I tak będzie głoszona Ewangelia po całym świecie.

Przypomnijmy co pisał Paweł do Tymoteusza: „Ty więc, moje dziecko, nabieraj mocy w łasce, która jest w Chrystusie Jezusie, a to, co usłyszałeś ode mnie za pośrednictwem wielu świadków, przekaż zasługującym na wiarę ludziom, którzy też będą zdolni nauczać i innych.” (2Tm 2,1-2)

Jeszcze raz: Uczeń ma czynić uczniów, którzy mają czynić uczniów, którzy mają czynić uczniów.

Jeśli misjonarz, ewangelista, w ciągu roku będzie potrafił przyprowadzić do Jezusa tysiąc wiernych (w co wątpię), to po dziesięciu latach będzie tych wiernych dziesięć tysięcy a po dwudziestu latach dwadzieścia tysięcy.

Jeśli jednak w ciągu roku przyprowadzi do Jezusa jednego ucznia, ale takiego, który będzie potrafił to samo – przyprowadzić w roku jednego ucznia, to po roku będzie ich dwóch, po dwóch latach czterech, po trzech ośmiu a po czterech szesnastu. Po dwudziestu latach będzie tych uczniów milion.

Uczeń to chrześcijanin powolny natchnieniom Ducha Świętego. Uczeń daje się prowadzić. Jest bardziej otwarty na natchnienia niż na swoje plany i kalkulacje.

Duch Święty kazał Filipowi iść „na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy”. Dzisiaj zapewne niejeden ewangelizator zacząłby dyskutować, „ale, Panie, ta droga jest pusta, czego tam szukać”, „lepiej pojedźmy na Przystanek Woodstock”, „lepiej może coś zrobić na plażach albo w Bieszczadach?”

Dzięki Bogu Filip poszedł na drogę, która była pusta. Wiemy, że za chwilę pojawił się na niej dworzanin królowej. Wiemy, co stało się dalej.

Oby było w nas takie przekonanie, że sensem naszego życia jest szukanie Boga i jego woli. Oddanie Bogu i posłuszeństwo Duchowi Świętemu.

To jest recepta na każdy czas, ale w dzisiejszych czasach widać jak niezawodny to model na trudne czasy i wszelkie ograniczenia.

Czyńcie uczniów!

Czyńmy uczniów!

Sami odkrywajmy w sobie godność i powołanie ucznia Jezusa Chrystusa.


Podaj dalej...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *