Bez Boga można żyć…

XXIX Niedziela Zwykła, rok A; (Iz 45, 1. 4-6); (Ps 96 (95), 1 i 3. 4-5. 7-8. 9 i 10ac); (1 Tes 1, 1-5b); Aklamacja (Flp 2, 15d. 16a); (Mt 22, 15-21); 18 października 2026 r.

Czechy, kraj naszych południowych sąsiadów, uznawane są za jeden z najbardziej zeświecczonych i ateistycznych krajów. Co trzeci Czech deklaruje swój ateizm. Ci zaś, którzy nawet tego ateizmu nie deklarują, raczej „Panu Bogu się nie naprzykrzają”. Odsetek praktykujących katolików wynosi tam około 8 procent.

Trafiłem jakiś czas temu na wypowiedź pewnego czeskiego księdza, który pracował w jednym ze szpitali. Mówił on, odwołując się do swojego szpitalnego doświadczenia, że Czesi na pytanie, czy można bez Boga żyć, odpowiadają śmiało, że oczywiście można. Niektórzy z nich odkrywają jednak, że ŻYĆ bez Boga co prawda można, ale nie można bez Boga UMIERAĆ.

Jest coś mądrego w tym stwierdzeniu. Bez Boga można żyć, ale nie można bez Boga umierać.

Bóg pozwala o sobie zapomnieć, pozwala o sobie nie myśleć, pozwala grzeszyć, pozwala się bawić i czerpać z życia garściami.

Kiedyś jednak przychodzi kres, przychodzi koniec, przychodzi śmierć. I co wtedy?

Bez Boga można żyć, ale… ile to życie jest warte?

Bez Boga co prawda można żyć, ale nie można bez Boga umierać. Czy to oznacza, że każdy pod koniec życia zatęskni za Bogiem? Niekoniecznie.

Chciałbym, by każdy marnotrawny syn wrócił do domu, ale różnie to może być. Można się zaćpać czy zapić już w czasie balangi. Można zakończyć swe życie w korycie. Można wracać, ale nie zdążyć… i skończyć przed ostatnią prostą, a nawet tuż przed progiem domu.

Różnie może być. Jak będzie z tobą? Jak będzie ze mną? Nikt tego nie wie.

Ja wiem tylko jedno i wierzę w to głęboko: poza Bogiem nie ma życia.

W pierwszym czytaniu, u proroka Izajasza, czytamy: „Aby wiedziano od wschodu słońca aż do zachodu, że poza Mną nie ma nic” (Iz 45, 6a).

Poza Bogiem nie ma nic!

Poza Bogiem nie ma nic!

Świetnie ten werset oddał w swoim tłumaczeniu biskup Romaniuk: „Ażeby poznano od wschodu aż do zachodu, że oprócz Mnie wszystko jest nicością” (Iz 45, 6a).

Oprócz Mnie wszystko jest nicością.

Oprócz Mnie wszystko jest nicością.

Otóż tak właśnie.

Jest taki film w reżyserii Jerzego Stuhra, w którym sam reżyser zagrał cztery główne role. To „Historie miłosne” — cztery nowelki, które łączy miłość.

W dwóch z nich bohaterowie wybierają miłość, a w pozostałych dwóch tę miłość odrzucają.

Odrzucają miłość… tym samym jakby odrzucali Boga, bo wierzymy przecież, że Bóg jest miłością i w miłości, tej ludzkiej, można Go odnaleźć.

W finale nowelki, w której pewien adiunkt odrzuca miłość dziewczyny, bo przeszkadzałaby mu w karierze naukowej, jest scena, w której bohater, osądzony za swoje życie i wybory, zjeżdża windą na sam dół, do jakiejś piwnicy.

W tej windzie towarzyszy mu ktoś — człowiek, jakby przewodnik. I kapitalna puenta — krótki dialog między tymi osobami:

— To już? Umarłem? Nie żyję?

— Żyje pan, żyje…, ale co to za życie?

Życzę wam i sobie życia wartego przeżycia. Życzę czegoś więcej niż wegetacji. Czegoś więcej niż tylko oddychania, jedzenia, picia i rozmnażania się.

Życzę życia, które nie będzie pogonią za nicością.

Życzę prawdziwego życia. Życzę sobie i wam.

Tym samym życzę każdemu z nas miłości.

Tym samym życzę każdemu z nas Boga.

Bóg pozwala o sobie zapomnieć, pozwala o sobie nie myśleć, pozwala grzeszyć, pozwala się bawić i czerpać z życia garściami.

Kiedyś jednak przychodzi kres, przychodzi koniec, przychodzi śmierć. I co wtedy?

Bez Boga można żyć, ale… co to za życie?

---