Uroczystość Najświętszej Trójcy, B; (Pwt 4, 32-34. 39-40); (Ps 33 (32), 4-5. 6 i 9. 18-19. 20 i 22); (Rz 8, 14-17); Aklamacja (Ap 1, 8); (Mt 28, 16-20); Winnica 30 maja 2021.
Chrześcijaństwo jest niewygodne. Czasami bardzo niewygodne. Jak kamyk w bucie. Nikt nie będzie czekał aż wróci do domu, tylko stanie na jednej nodze, oprze się ręką o ścianę i wytrząśnie kamyk. Pozbyć się jak najszybciej tego kamyka, teraz, już, to cel wielu.
Jedni dążą do tego prywatnie, jak autor wydanej niedawno książki „Bezbożnik. Przeciw władzy religii”. Postuluje ów autor, by chrzest i spowiedź były zakazane przynajmniej do szesnastego roku życia. Inni natomiast dążą do tego instytucjonalnie.
Jedni dążą jawnie, inni skrycie.
Cel jest jeden – pozbyć się chrześcijaństwa. A jak nie da rady pozbyć się go zupełnie, to chociaż wykastrować.
Zatem wiedz, siostro i bracie, że możesz śmiało wyznawać swoją wiarę, pod warunkiem, że będziesz głupi, będziesz się bał i będziesz siedział cicho w swoim kościele.
Dostąpisz wtedy łaski tolerancji, którą się wycofa w chwili, gdybyś zaczął zadawać niewygodne pytania, przestał się bać i podniósł głowę, czy, nie daj Boże, wyszedł z kościoła i próbował kogoś nawracać.
Kościół ciemniaków, tchórzy i kiszący się w zamknięciu, to Kościół wykastrowany.
Dasz się wykastrować? A może już się dałeś? I cienkim głosikiem wołasz, że dobrze jest, jak jest?
Na przekór wszystkim i w konfrontacji ze światem, wołam o rozum, odwagę i wyjście do świata.
Spójrzmy na wezwania pierwszego czytania: „zapytaj”, „poznaj”, „rozważ”. (por. Pwt 4,32.39) Człowiek wierzący jest racjonalny. Wiarę swoją opierać będzie na rozumie. Wiara ma swoje kompetencje i rozum ma swoje kompetencje. Nie odrzuca się wiary w imię rozumu, ani rozumu w imię wiary.
Wiara to po łacinie fides a rozum to ratio. A „Fides et ratio” to początek encykliki Jana Pawła II: „Wiara i rozum (Fides et ratio) są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy. Sam Bóg zaszczepił w ludzkim sercu pragnienie poznania prawdy, którego ostatecznym celem jest poznanie Jego samego, aby człowiek — poznając Go i miłując — mógł dotrzeć także do pełnej prawdy o sobie.”
Używasz tych skrzydeł, czy zwinąłeś jedno? A może oba? Do wzbicia się w powietrze potrzebne są dwa skrzydła. Potrzebna wiara, potrzebny rozum.
Wiem, że można swój rozum i poznanie ćwiczyć na różne sposoby i na własną rękę. Mam jednak, chyba, prawo martwić się, że w naszej parafii nie rozejdzie się w niedzielę dwadzieścia egzemplarzy „Gościa Niedzielnego” a biblioteka, owszem, służy niektórym, ale wcale nie są oni liczni.
W ciemnocie żyć jest stosunkowo łatwo. Wystarczy nie myśleć, nie czytać, nie zadawać pytań. Wystarczy cieszyć się ciepłą wodą w kranie.
Ludzie… MYŚLEĆ!
Jedna uwaga… Mówi się, że „myślenie nie boli”. Otóż boli, czasem nawet bardzo. I kosztuje. I może dlatego ma taką wartość.
A do czego wzywa drugie czytanie?
„Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze!” (Rz 8,15)
Za dużo potulności, za dużo asekuracji, ostrożności. Dwa palce do góry i pokorna prośba, czy można pójść na siku.
To jest chrześcijaństwo? Zgięty kark i podkulony ogon? „Czy można?” „Czy nie za głośno?” „Czy już wolno?” Słodkie, płytkie i niegroźne.
A naszym Panem jest Jezus Chrystus! Lew z pokolenia Judy. Król Lew a nie królik wyleniały. A chrześcijanie to lwiątka a nie króliki… wyleniałe.
Ludzie… ODWAGI! Przestańcie się bać!
I spójrzmy w Ewangelię. To zakończenie Ewangelii Mateusza: „Idźcie (…) i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.” (Mt 28,19-20)
Ostatnie słowa są najważniejsze. Ostatnie słowa Jezusa to wezwanie misyjne. Wierni mają obowiązek dawania świadectwa i nauczania ludzi. Ten obowiązek dotyka wszystkich a nie tylko księży czy zakonnic.
Nie może być tak, że zamykamy się w kościele. Dobrze nam w tym kościele, zaspokajamy tu jakieś swoje potrzeby i tyle.
Nie! Idziemy do kościoła, by wyjść z kościoła. Idziemy po umocnienie, ale na zewnątrz mamy być ludźmi wierzącymi.
Jak wielu ludzi wstydzi się swojej wiary. Milczy o niej, nie przyznaje się, wypiera wręcz. Nie staje w obronie, gdy trzeba, nie wspiera, gdy jest to potrzebne.
Ewangelia wzywa: „Idźcie i nauczajcie” a wielu słyszy: „siedźcie i milczcie”.
I zamiast mocnych, zdecydowanych, zdeterminowanych i przygotowanych chrześcijan mamy kiszone ogórki.
Bez wysiłku myślenia, w lęku i zamknięciu. Wykastrowani! Niegroźni, śmieszni.
Ludzie… IDŹCIE DO ŚWIATA! Macie być ludźmi wierzącymi także na zewnątrz kościoła. W domu, w pracy, na ulicy i na urlopie.
Mamy Kościół jaki mamy. Jednak nie o takim Kościele czytam w Biblii. Nie takiego Kościoła pragnie Bóg.
Wspomniany autor książki „Bezbożnik”, w pewnym wywiadzie został zapytany: „Gdzie widzisz miejsce dla Kościoła katolickiego w nowoczesnym państwie?”
Odpowiedział: „Chciałbym, by [Kościół] stał się taką samą organizacją pozarządową jak wszystkie inne.”
Mamy zatem podwójny wybór.
Możemy się na to wszystko zgodzić i zrobić z Kościoła Ligę Ochrony Przyrody. Świat będzie klaskał. Nawet bezbożnicy.
Możemy jednak powrócić do Ewangelii i być wiernymi jej przesłaniu. Świat wtedy rzuci się nam do gardła.
Co wybierzesz?
Mnie interesuje tylko to drugie!
Dla dziecka, któe właśnie nauczyło się czytać
Czy dam się wykastrować z wiary? Wiele w życiu popełniłem błędów. Przez liczne grzechy i zaniedbania byłem tam gdzie kończy się poczucie człowieczeństwa. Po wielu latach mogę przyznać, że byłem bliski samookaleczenia z wiary. Choć rodzi się drugie pytanie – czy ja miałem wówczas wiarę? 30-40 lat temu byłem raczej statystą w kościele. Wiele się w moim życiu zmieniło. Żałuję straconego czasu. Staram się wiarę systematycznie zdobywać, pogłębiać i zrobić wszystko aby jej nie stracić. Codziennie modlę się o dary Ducha Świętego. Chciałbym przytoczyć słowa tej modlitwy, bo one codziennie mnie skłaniają do odpowiedzi po co są mi potrzebne te dary.
„Duchu Przenajświętszy, racz mi udzielić daru mądrości, abym zawsze umiejętnie rozróżniał dobro od zła i nigdy dóbr tego świata nie przekładał nad dobro wieczne; daj mi dar rozumu, abym poznał prawdy objawione na ile tylko jest to możliwe dla nieudolności ludzkiej; daj mi dar umiejętności, abym wszystko odnosił do Boga, a gardził marnościami tego świata; daj mi dar rady, abym ostrożnie postępował wśród niebezpieczeństw życia doczesnego i spełniał wolę Bożą; daj mi dar męstwa abym przezwyciężał pokusy nieprzyjaciela i znosił prześladowania, na które mógłbym być wystawiony; daj mi dar pobożności, abym się rozmiłował w rozmyślaniu, w modlitwie i w tym wszystkim, co się odnosi do służby Bożej; daj mi dar bojaźni Bożej, abym bał się Ciebie obrazić jedynie dla miłości Twojej. Do tych darów, o Duchu Święty dodaj mi dar pokuty, abym grzechy swoje opłakiwał, i dar umartwienia, abym zadośćuczynił Boskiej sprawiedliwości. Napełnij Duchu Święty serce moje Boską miłością i łaską wytrwania, abym żył po chrześcijańsku i umarł śmiercią świątobliwą. Amen”.
W dzisiejszych czasach bardzo jest rozpowszechniony kult siły fizycznej a także różne formy wywierania nacisku na człowieka. Człowiek codziennie doświadcza swojej słabości w sferze duchowej i moralnej. Stosunki ekonomiczne, społeczne, polityczne wywierają z jednej strony ustępliwość i ugodowość a z drugiej strony twardo egzekwują proces kastrowania Chrześcijan z wiary naszych Ojców. W każdej epoce wyznawcy Chrystusa niezależnie czy byli pasterzami, wiernymi, świeckimi, zakonnikami, kapłanami byli narażeni na niesłuszne ataki, oskarżenia, pozbawiani własnych zasad wiary. Wielu z nich zaznało przykrości, wrogości, a nawet przypłaciło to swoim męczeństwem i życiem. Czy stać nas na takie męstwo? Każdy musi sam odpowiedzieć sobie na to pytanie. Ja mam jeszcze niewielką wiarę, ale staram się nią dzielić na ile potrafię. Nie stoję z boku w życiu Parafii, choć ręce opadają gdy kościelny pokłócił się z lektorem kto ma zbierać tacę. W ciężkich dla mnie chwilach zagrożenia życia, trudnych życiowych sytuacji były bliskie i są słowa Apostoła Narodów ,, Dla mnie bowiem żyć- to Chrystus, a umrzeć -to zysk.” Ja już żyłem bez Boga i doprawdy mogę powiedzieć NIE WARTO. Pozdrawiam
Mam kryzys wiary.
Zosiu ,,Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. Będę się modlił o wiarę dla Ciebie. Pozdrawiam
Dziękuję
„Na przekór wszystkim i w konfrontacji ze światem, wołam o rozum, odwagę i wyjście do świata.”
Przyłączam się do wołającego z pełną świadomością, że – jak niegdyś – jest to głos wołającego na pustyni, ale i z pełną też świadomością co z tego ówczesnego wołania wynikło. Niezależnie od tego, że wołający przypłacił to głową.
Mnie też interesuje tylko to drugie.
Mnie interesuje tylko to drugie, inaczej nie moze byc!
„Możemy jednak powrócić do Ewangelii i być wiernymi jej przesłaniu. Świat wtedy rzuci się nam do gardła.”
mnie też interesuje TYLKO TO DRUGIE
Pozdrawiam