Opublikowano 2 komentarze

Dobra Nowina dla dzieci – wstępy ogólne i szczegółowe

Podaj dalej...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

W książkowym wydaniu Dobrej Nowiny dla dzieci bardzo ważną rolę odgrywać będą wstępy. Poniżej publikuję wstępy ogólne, czyli rozdziały: ***; Biblia, Pismo Święte, Ewangelie; Jezus i Ewangelie; Czasy i kraj Jezusa; Język Jezusa, język Biblii i tłumaczenia.

Dalej zaś mamy scenę Zwiastowania (poprawioną) ze wstępem. Zrozumieniem, które przyszło do mnie w czasie pracy było to, że tekst nie może być opatrzony przypisami. Dla dziecko dużą trudnością byłoby przerywanie tekstu, przejście do przypisu i powrót do tekstu. Raczej wszystko co jest potrzebne, dla zrozumienia fragmentu, powinno znaleźć się we wstępnie. Jednocześnie ważne, by jasno pokazać, co jest samym tekstem Pisma Świętego a co tylko wyjaśnieniem.

***

Zacząć można od „dawno, dawno temu”, ale to może wskazywać, że zaczynamy opowiadać bajkę. Bajka jest ciekawą i mądrą opowieścią, ale jej treść, bohaterowie, historia, jest wymyślona.

To co chcemy ci opowiedzieć jest PRAWDĄ, prawdą o Jezusie Chrystusie.

Tę prawdę odnajdujemy w Biblii, Piśmie Świętym, w Ewangeliach.

Książka, którą trzymasz w ręku zawiera wybrane fragmenty Ewangelii, tak byś mógł poznać najważniejsze zdarzenia, nauczania i czyny Jezusa Chrystusa.

Biblia, Pismo Święte, Ewangelie

Biblia jest najmądrzejszą książką świata. Mówimy też na Biblię Pismo Święte.

Biblia, Pismo Święte, to cała biblioteka – 73 Księgi obejmujące Stary Testament i Nowy Testament. Ewangelie to cztery księgi Nowego Testamentu.

Najprościej jest powiedzieć, że Księgi Starego Testamentu opisują dzieje przed przyjściem na świat Jezusa Chrystusa. Księgi Nowego Testamentu opisują Jezusa Chrystusa i początek dziejów założonego przez niego Kościoła. Do tego Kościoła, zapewne należysz i ty. Możesz zatem czytać w Piśmie Świętym o swoich początkach.

Biblia, wszystkie Księgi Starego i Nowego Testamentu, są święte i uczą nas nieomylnie prawdy o Bogu, o naszym zbawieniu i o nas samych.

To nie jest jednak tak, że księgi te spadły z nieba. Nie! Napisali je różni ludzie, na przestrzeni wieków. Jednak każdy z nich, pisząc tak jak każdy umiał, pisał pod natchnieniem Ducha Świętego. To natchnienie to specjalna pomoc Boga, by w danej księdze znalazło się to co trzeba i nie było żadnego błędu.

Zatem Biblia, każda z ksiąg, ma dwóch autorów – człowieka, który zapisywał słowa i ważniejszego autora – Boga, od którego pochodziło natchnienie.

To co Bóg chciał nam przekazać w Biblii, wszystkie prawdy, które możemy tam poznać, nazywamy Objawieniem.

Sercem Biblii są ewangelie. Ewangelie są cztery, ale wszystkie traktują o jednym, o Jezusie Chrystusie. Mamy Ewangelię według świętego Mateusza, według świętego Marka, według świętego Łukasza, według świętego Jana.

Ludzcy autorzy Ewangelii to apostołowie (najbliżsi współpracownicy Jezusa) lub uczniowie apostołów. Każdy opisał historię Jezusa – jego dzieje, nauczanie, cuda, śmierć i zmartwychwstanie. Duch Święty dał im natchnienie, dlatego wierzymy, że zawierają one prawdę o Jezusie Chrystusie.

Ewangelia to słowo, które wzięło się z języka greckiego i oznacza „dobrą nowinę”.

Jezus i Ewangelie

Na religii uczymy się prawd wiary. Wierzymy, że jest jeden Bóg. Wierzymy też, że są trzy Osoby Boskie – Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty. Mówimy inaczej: Trójca Przenajświętsza – jeden Bóg w trzech osobach. To trudna tajemnica.

Wierzymy też, że Syn Boży stał się człowiekiem. O tym właśnie są Ewangelie.

Zaczyna się wszystko od Tajemnicy Wcielenia. Bóg wybiera młodą kobietę – Maryję. Przekazuje jej, za pośrednictwem Archanioła Gabriela, wiadomość, że stanie się Matką Syna Bożego.

Syn Boży istniał od zawsze, ale realizując Boże plany, staje się człowiekiem – przyjmuje ludzką naturę. Mówimy: przyjął ciało z Maryi Dziewicy.

I rodzi się, jak każdy człowiek, po dziewięciu miesiącach życia w łonie Matki. I jak każdy człowiek otrzymuje imię. Anioł Gabriel poleca, by nosił imię Jezus.

Gdy Jezus staje się dorosłym mężczyzną rozpoczyna swoją publiczną działalność. Najpierw przyjmuje chrzest od Jana Chrzciciela, czterdzieści dni pości na pustyni, a potem rozpoczyna swoje nauczanie, uzdrawia chorych a nawet wskrzesza umarłych.

Wypełnia w ten sposób zapowiedzi proroków Starego testamentu o przyjściu Mesjasza. Mesjasz to słowo z języka hebrajskiego i oznacza kogoś kogo „pomazano” oliwą. Nie chodzi tu o samo pomazanie, ale o to, że w ten sposób powoływano królów, kapłanów i proroków. Mesjasz, na którego czekano, miał być takim nadzwyczajnym królem, kapłanem i prorokiem.

Słowo mesjasz przetłumaczone na język grecki to chrystus. Jezusa uznano za zapowiadanego Mesjasza, za Chrystusa. Mówimy zatem o Nim – Jezus Chrystus. Pamiętamy przy tym, że Chrystus to nie jest nazwisko, ale godność i zadanie, które w sobie nosił.

Każda Ewangelia kończy się opisem Męki Jezusa a potem jego Zmartwychwstaniem. I to jest najważniejsze. Żyło na świecie wielu mądrych i dobrych ludzi, ale nikt z nich nie zmartwychwstał.

Gdyby Jezus był zwykłym człowiekiem, jego życie zakończyłoby się śmiercią. Jednak Jezus jest nie tylko prawdziwym człowiekiem, ale także prawdziwym Bogiem. Jest silniejszy od śmierci, zmartwychwstaje.

Po zmartwychwstaniu „wstępuje do nieba”. Niebo tutaj, to nie jest to niebieskie nad nami. Niebo oznacza bycie z Bogiem. Wcielony Syn Boży wraca do Ojca.

Ale obiecał, że wróci! Ci, którzy w to wierzą, głoszą Ewangelię po całym świecie, by wszyscy z radością mogli czekać na powrót Jezusa Chrystusa.

Czasy i kraj Jezusa

Ilustracja – mapa Cesarstwa Rzymskiego

Ilustracja – Palestyna w czasach Jezusa

To było dawno! Bardzo dawno! Około dwa tysiące lat temu. Ty masz zapewne dziesięć lat – może trochę więcej, może trochę mniej. Rodzice twoi są oczywiście starsi a dziadkowie jeszcze starsi. Bardzo rzadko zdarza się, by człowiek przeżył sto lat. A tu mamy dwadzieścia razy po sto lat.

W tych czasach nie było komputerów, telewizji, samochodów, lodówek, telefonów. Książki przepisywano ręcznie a podróżowano na piechotę albo konno, albo wozem zaprzęgniętym w jakieś pociągowe zwierzę.

Nie było wielu udogodnień, które masz obecnie. Były jednak już miasta i wsie. Ludzie pracowali – większość na wsi uprawiając rolę lub hodując zwierzęta. Były już państwa (choć nie było jeszcze państwa polskiego) i armie. Często toczono wojny, ale bez karabinów i armat. Nie znano jeszcze prochu. Żołnierze mieli zbroje, miecze, tarcze, włócznie.

Znasz pewnie takie kraje jak Włochy, Grecja, Hiszpania, Izrael, Tunezja, Egipt. Wszystkie one leżą nad pięknym Morzem Śródziemnym. W czasach Jezusa nad wszystkimi tymi krajami panowało wielkie i potężne Cesarstwo Rzymskie, które przy pomocy potężnej armii, podzielonej na legiony, broniło swoich granic i utrzymywało porządek w kraju. Cesarstwo panowało nad całym wybrzeżem, wszystkimi krajami położonymi nad Morzem Śródziemnym.

Jedną z takich krain, w porównaniu z wieloma dużymi krajami bardzo małą, była Palestyna. Dawniej kraj ten zamieszkiwali Żydzi, w czasach Jezusa były tam też inne narody – Grecy, Samarytanie, no i Rzymianie, którzy zarządzali tym krajem.

Żydzi zamieszkiwali głównie tereny nazywane Judeą, gdzie stolicą była Jerozolima. W Jerozolimie Żydzi mieli swoją świątynię, w której się modlono i składano ofiary ze zwierząt – zabijano je i spalano na specjalnym ołtarzu, na wolnym powietrzu.

Dużo Żydów było także w Galilei. Miedzy Judeą a Galileą były tereny zamieszkałe przez Samarytan. Kraj Samarytan to Samaria.

Na terenach zamieszkałych przez Żydów można było spotkać najróżniejsze krajobrazy. Jak spojrzymy na mapę, to po lewej stronie widać Morze. To właśnie Morze Śródziemne. Dalej mamy równinę nadmorską. Dalej pas wyżyn i gór. Po prawej stronie znowu widzimy zielone i niebieskie kolory.

To niebieskie na górze to pełne ryb Jezioro Galilejskie. Niebieskie na dole, większe, to Morze Martwe. Morze Martwe jest słone. I to tak słone, że żadne ryby tam żyć nie mogą. Stąd właśnie taka nazwa.

Niebieskie podłużne to Jordan – najważniejsza rzeka Palestyny. Przepływa przed jezioro Galilejskie, potem licznymi zakrętami płynie przed dolinę Jordanu i wpada do Morza Martwego.

Palestyna to kraj gdzie można spotkać zarówno kamienne, górzyste pustynie, jak i żyzne i bogate w roślinność tereny. Są góry i doliny, są jeziora i morza. Jest zimno (choć rzadko pada śnieg) i gorąco.

W tym kraju urodził się Jezus Chrystus.

Język Jezusa, język Biblii, tłumaczenia

Mówisz po polsku. Pewnie też uczysz się angielskiego, może jeszcze jakiegoś innego języka.

Żydzi, w starożytności, mówili po hebrajsku. Mieli też specjalny alfabet, w którym zapisywali swój język.

Ilustracja – fragment starożytnego manuskryptu hebrajskiego

Widzisz, że jest to mocno skomplikowane.

Potem język hebrajski wychodził z użycia. Żydzi zaczęli mówić w nieco innym, spokrewnionym z hebrajskim, językiem aramejskim. Językiem aramejskim posługiwał się Jezus i apostołowie.

Prawie cały Stary Testament został napisany w języku hebrajskim a małe jego fragmenty w języku aramejskim.

Potem zaczął królować język grecki – to taki angielski starożytności. Prawie wszyscy go znali. Język grecki też miał swój alfabet.

W języku greckim spisano siedem ksiąg Starego Testamentu i wszystkie księgi Nowego Testamentu. A zatem także Ewangelie pisane były po grecku.

Ilustracja – fragment starożytnego manuskryptu greckiego

To też wygląda skomplikowanie, choć pewne litery może rozpoznajesz.

Biblia jest tak ważną i tak mądrą, i tak świętą księgą, że przetłumaczono ją na niemal wszystkie języki świata. Także na język polski. Dzięki temu możemy czytać i rozumieć Biblię.

Zwiastowanie Łk 1,26-38

Cała historia Jezusa zaczyna się w małym miasteczku o nazwie Nazaret, położonym w Galilei. Znajdź to miasto na mapie, na stronie XX.

Do młodej dziewczyny, która wkrótce ma wyjść za mąż, przychodzi anioł. Dziewczyna to Maryja, jej narzeczony do Józef a anioł to Gabriel.

Często wyobrażamy sobie anioła jako młodzieńca ubranego na biało, ze skrzydłami. Pamiętaj jednak, że anioł oznacza posłańca od Boga – istotę duchową, niewidzialną. Czasem anioł może się pokazać człowiekowi, wtedy musi przybrać jakąś postać, ale tu nie wiemy jak to dokładnie było. Anioł ma przekazać Maryi wiadomość Boga, że urodzi światu Zbawiciela, że nazwie go imieniem Jezus.

Możesz spotkać słowa, które mogą być dla ciebie nieznane lub trudne. Dawniej, w języku polskim, używano słowa „niewiasta” na określenie kobiety. Przetrwało to do dzisiaj w Modlitwie: „błogosławionaś, Ty między niewiastami”. Spora część tej modlitwy to właśnie słowa, które znajdziesz w tym fragmencie. Słowo „zdrowaś” znaczy „bądź pozdrowiona”.

„Dom Dawida” oznacza ród, rodzinę Dawida, wszystkich, których przodkiem był król Dawid, który żył i panował około tysiąc lat przed Chrystusem. Według zapowiedzi Starego Testamentu Mesjasz miał być z rodu (domu) Dawida.

Wiesz zapewne, że „tron” to miejsce, gdzie zasiada król. Tu jednak chodzi nie o krzesło, ale o królewską władzę.

Izrael to obecnie państwo żydowskie, które leży na terenie starożytnej Palestyny. Izraelem określali się i określają Żydzi, od jednego z ich przodków – Jakuba, któremu Bóg zmienił imię na Izrael.

1

26. Pan Bóg posłał anioła Gabriela do miasta Nazaret w Galilei.

27. Posłał go do dziewczyny, zaręczonej z Józefem, z domu Dawida. Dziewczyna ta miała na imię Maryja.

28. Anioł powiedział do Maryi: Bądź pozdrowiona, łaski pełna! Pan Bóg jest z Tobą. Błogosławiona jesteś między niewiastami!

29. Maryja mocno zmieszana i zaniepokojona zastanawiała się co mają oznaczać te słowa.

30. Wtedy anioł powiedział jej: Nie bój się Maryjo, Bóg cię wybrał i pragnie obdarować cię wielkim szczęściem.

31. Będziesz miała dziecko i urodzisz Syna, któremu dasz na imię Jezus.

32. W przyszłości będzie On kimś wielkim i będzie nazywany Synem Najwyższego. Pan Bóg da mu tron jego ojca Dawida.

33. Będzie On królem Izraela i całego świata na zawsze.

34. Maryja uważnie słuchała, ale wciąż miała wątpliwości, ponieważ nie żyła jeszcze z Józefem jak mąż i żona.

35.Anioł zapewnił Maryję: Duch Święty zstąpi na ciebie i ogarnie cię moc Najwyższego Boga. To On, Bóg, sprawi, że będziesz miała dziecko i urodzisz Syna Bożego.

36. Opowiedział jej także o jej krewnej Elżbiecie, która miała nigdy nie mieć dzieci, że jednak będzie miała dziecko i od sześciu miesięcy nosi je pod swoim sercem.

37. Anioł zapewnił Maryję, że u Boga wszystko jest możliwe.

38. Maryja na koniec powiedziała: Oto ja służebnica Pana. Wtedy anioł odszedł.

Jak dotarłeś do tego miejsca to powinieneś chyba udostępnić innym ten wpis!
Dziękuję!

Podaj dalej...
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter

2 komentarze do: “Dobra Nowina dla dzieci – wstępy ogólne i szczegółowe

  1. Wielki szacunek dla pracy księdza.
    Bardzo podobają mi się komentarze.
    Wyjaśnienia i zdjęcia są jak najbardziej na miejscu

  2. To jest coś na co nasze dzieci, ale też jestem przekonany że niejeden dorosły, czekały od dawna. Modlę się do Ducha Świętego o dar natchnienia dla księdza przy tworzeniu kolejnych rozdziałów!

Pozostaw odpowiedź Anna Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *