W zwoju księgi jest o tobie napisane

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, (Iz 7, 10-14; 8, 10c); (Ps 40, 7-8a. 8b-10. 11); (Hbr 10, 4-10); Aklamacja (J 1, 14ab); (Łk 1, 26-38); Winnica 25 marca 2026. Wieczór Chwały.

Pierwsze kazanie jakie w życiu napisałem i wygłosiłem było kazaniem na Uroczystość Zwiastowania Pańskiego… Dostałem cztery minus. Nasz profesor już wtedy (lata 80-te) wiedział, że czerwony jest stresujący, więc kreślił nasze kazania na zielono.

Obciachem jest zjawisko recyklingu kaznodziejskiego, zatem (bez obawy) to kazanie będzie świeżutkie.

Rozpocznę od polecenia dwóch książek. Obie dotyczą historii nawracania się gangów młodzieżowych w Nowym Jorku w latach 50-tych. Pierwsza z nich nosi tytuł „Krzyż i sztylet” i opowiada tę historię oczami pastora Davida Wilkersona. Druga książka to „Uciekaj, mały, uciekaj” (tytuł wcześniejszych wydań do „Nicky Cruz opowiada”) relacjonuje tę samą historię od strony przywódcy gangu Mau Mau.

W którejś z tych książek jest scena, w której nawróceni członkowie dostają Biblie. Niedługo potem jeden z nich mówi: „Człowieku, tu co chwila jest o mnie”. Ten młodociany gangster miał na imię Izrael.

Czasem można myląc się powiedzieć prawdę. Tak było w tym przypadku. Chłopak ten powiedział głęboką prawdę. Biorąc do ręki Biblię co chwilę będziesz czytał o sobie.

W dzisiejszej liturgii słowa czytamy: „W zwoju księgi jest o mnie napisane.” (Ps 40,8b) Dotyczy to podmiotu lirycznego tego psalmu, ale możesz to odnieść także do siebie. „W zwoju księgi jest o mnie napisane.”

Słowa Biblii objawiają nie tylko Boga, traktują nie tylko o zbawieniu, ale objawiają one także prawdę o nas.

Człowiek jest stworzony przez Boga i ma wartość. „Stworzył (…) Bóg człowieka na swój obraz…” (Rdz 1,27) Każdy człowiek ma godność i wartość – niezależnie od tego, kim jest.

Człowiek ma wolną wolę, może wybierać dobro lub zło. Już w historii Adama i Ewy widać, że człowiek podejmuje decyzje i ponosi ich konsekwencje.

Człowiek jest skłonny do grzechu. „Nie ma człowieka, który by nie grzeszył.” (por. 1 Krl 8,46)

Człowiek potrzebuje relacji. Relacji z Bogiem, bo został do niej stworzony. Z innymi ludźmi – „Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam” (Rdz 2,18).

Człowiek ma sumienie, potrafi odróżniać dobro od zła. Nawet jeśli błądzi, ma w sobie „wewnętrzny głos”.

Człowiek jest powołany do miłości. „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mt 22,39) Miłość jest centrum życia człowieka.

Człowiek ma nadzieję i cel. Biblia mówi, że życie nie kończy się na doczesności. Człowiek jest powołany do życia wiecznego i sensu większego niż tylko codzienność.

Do tych prawd należą też te prawdy, które nazywamy czterema prawdami życia duchowego. Po kawałku rozważamy i przemadlamy je w czasie Wieczorów Chwały. Dzisiaj „Nie ma w innym zbawienia”.

Zauważmy jednak ważną rzecz… Czy w Biblii znajdziesz odpowiedź na pytanie: Czy powinieneś podjąć duchową adopcję dziecka poczętego?

Mówiąc inaczej… Czy w Biblii znajdziesz szczegółowe wskazówki dotyczące konkretnie ciebie, bo prawdy formułowane wyżej były na pewnym poziomie ogólności, odnosiły się do wszystkich.

Ważne pytanie i ważna odpowiedź. Dzięki Biblii znajdziemy szczegółowe wskazówki dla siebie, ale nie literalnie.

Spotkaliście się zapewne z praktyką, że niektórzy stojąc przed jakimś dylematem otwierają Biblię na „chybił trafił” i pierwszy werset na jaki rzucą okiem traktują jako Bożą odpowiedź. Czy tak można robić?

Najpierw odpowiedź anegdotyczna… Ktoś otworzył Biblię i natrafił na werset: „Poszedł i powiesił się”. (Mt 27,5b) Otworzył drugi raz i przeczytał: „Idź, i ty czyń podobnie!” (Łk 10,37b)

Odpowiedź bardziej poważna jest taka: Chodzi nie o literę a o Ducha. Dokładnie rzecz ujmując Ducha Świętego.

Ktoś celnie zauważył, że Biblia jest jedyną książką, którą co do zasady czyta się w obecności jej autora. Zatem, gdy otwierasz Biblię z wiarą, to następuje twoje spotkanie z Bogiem. Duch Święty przychodzi do ciebie i w tym Duchu rozeznajesz swoje życie, podejmujesz swoje decyzje.

Może się też zdarzyć, że otworzysz Biblię i jakiś werset uderzy cię i przyniesie odpowiedź, ale to stanie się nie dzięki literze, ale dzięki Duchowi, który cię poprowadzi.

Bóg mówi do człowieka a człowiek może to usłyszeć.

Przemówił do grupy młodych małżeństw z Domowego Kościoła i mamy od kilku miesięcy Wieczory Chwały. Jak to dobrze, że ten głos Ducha Świętego rozpoznaliście i byliście temu głosowi ulegli.

Przemówił do Barbary, by pamiętać, troszczyć się i ogarnąć Duchową Adopcję, i przypomnieć o wszystkim proboszczowi. Jak dobrze, że ten głos Ducha Świętego rozpoznałaś i byłaś temu głosowi posłuszna.

Przemawia teraz do was, którzy na tej Mszy Świętej podejmiecie duchową adopcję. Bóg mówi do człowieka a człowiek może to usłyszeć. A wy to usłyszeliście.

W dzisiejszym święcie mamy Maryję, która także usłyszała Boży głos i przyjęła Bożą wolę. Jak to dobrze!

Bóg mówi do człowieka a człowiek może to usłyszeć. Bóg mówi konkretnie do ciebie a ty możesz to usłyszeć. „W zwoju księgi jest o tobie napisane.” (por. Ps 40,8b)

Bóg mówi nieustająco. Nawet jeśli już Go słyszysz, to słuchaj dalej, może usłyszysz coś nowego.

Jeśli nie masz jeszcze udziału w tym doświadczeniu to zapraszam do słuchania. Nadstaw ucha, proś o słowo, słuchaj uważnie, rozeznawaj. Jak usłyszysz to działaj i nie przestawaj słuchać dalej.

Dawid Wilkerson był wiejskim pastorem małej wspólnoty, bodaj w Pensylwanii. Wieczorami coraz częściej siedział przed telewizorem, aż zaczął się zastanawiać, ile czasu w ten sposób traci. Myśl nie dawała mu spokoju: co by było, gdyby ten czas przeznaczyć na modlitwę? Postanowił sprzedać telewizor.

Od tej chwili jego wieczory się zmieniły. Zamiast rozrywki pojawiła się cisza, modlitwa i skupienie. Podczas jednego z takich „nowych” wieczorów trafia na artykuł prasowy o młodocianych przestępcach w Nowym Jorku co poprowadzi go do wyjazdu i późniejszej pracy z gangami.

Wiem, że chętnie byś sprzedał telewizor, bo nikt już dawno telewizji nie ogląda. Jednak każda epoka ma swój telewizor.

A tego co masz robić ode mnie nie usłyszysz. Ktoś inny do ciebie mówi. Jego posłuchaj!

---