Kazanie o styropianie

Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, (Dz 10,34a-37-43); (Ps 118,1-2.16-17.22-23); (Kol 3,1-4); Aklamacja (1Kor 5,7b-8a); (J 20,1-9); Winnica 5 kwietnia 2026.

Pędzimy przez ten świat bez chwili odpoczynku. Pracujemy, zarabiamy, dorabiamy się. Szukamy bez ustanku czegoś lepszego, wygodniejszego, miększego.

I tylko od czasu do czasu zadamy sobie pytanie, jaki jest sens tego wszystkiego, po co to wszystko, w imię czego?

Może mieliśmy kiedyś doświadczenie, że zjedliśmy masę jedzenia, dużo na objętość a ubogo jeśli chodzi o tłuszcz i białko, i czuliśmy jedzenie w przełyku a czczość w żołądku.

Wypełniony żołądek wołał – daj mi czego konkretnego do zjedzenia.

Tak samo może być w naszym życiu, w naszej duszy. Pochłaniamy wiele a nie potrafimy się nasycić. Czujemy czczość, z tym tylko, że nie żołądka a duszy.

Wierząc, że czasem obraz, czasem paradoks, czasem postawione pytanie ma moc pobudzić do myślenia, zostać na dłużej i pozostawić w nas jakiś pozytywny ślad, zapytam się ciebie tak: Zastanów się czasem, czy nie żywisz się styropianem?

Zastanów się, siostro, bracie, czy czasem nie żywisz się styropianem?

Rzecz jasna nie o twoją dietę chodzi, ale o to co wypełnia twoje życie, czym karmisz swoją duszę.

Trudno negować fakt, że na Wielkanoc w kościołach jest więcej ludzi niż w drugą niedzielę listopada, czy trzecią niedzielę lipca.

Z pewnością ta nadliczbowa wizyta niektórych spowodowana jest jakimś konformizmem, by nie słuchać narzekania, płaczu czy awantury nad bezbożnym synkiem czy córcią.

Inni przyszli zapewne gnani jakimś sentymentem, dobrym wspomnieniem, przyzwyczajeniem.

Wierzę jednak, że są tu także ci, których zwykle nie ma, ale obudził się w nich „apetyt” na coś lepszego niż styropian.

Twoja wyposzczona dusza, życie wołające o poczucie sensu krzyczy – daj mi czego konkretnego do zjedzenia.

Więc dobrze, że tu jesteśmy. Mając wiarę jak ziarno gorczycy możesz znaleźć tu same konkretne rzeczy do zjedzenia. Możesz się najeść, nasycić. Nie tylko się napchać, ale przede wszystkim odżywić, zbudować, urosnąć.

Świat daje ci styropian do jedzenia, tu znajdziesz prawdziwy pokarm, który daje prawdziwe życie.

Świat będzie cię przekonywał, by uważnie przyglądać się ziemi, bo wszystko co się liczy jest tu na ziemi.

W kościele usłyszysz: „Szukajcie tego, co w górze”. Usłyszysz: „Dążcie do tego, co w górze”.

Usłyszeliśmy to dziś wszyscy w dzień Zmartwychwstania Chrystusa: „Jeśli (…) razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi.” (Kol 3,1-2)

Przy okazji… Przyjrzyj się jak wygląda człowiek szukający czego na ziemi, jak wygląda grzybiarz? Widzisz tę pochyloną sylwetkę, spuszczoną głowę? Czy nie przypomina ci to sylwetki niewolnika?

Świat karmić cię będzie styropianem, byś był słaby, by łatwo było z ciebie zrobić niewolnika. Ba! Tu nawet często nikt nikogo niewolnikiem nie czyni, dzisiaj niewolnicy zgłaszają się na ochotnika.

„Szukajcie tego, co w górze”. „Dążcie do tego, co w górze, nie do tego co na ziemi”. Nie jedzcie styropianu, nie dajcie sobie wmówić, że to dobre, że to smaczne, że wszyscy to jedzą.

„Szukajcie tego, co w górze”.

---