Drzewo figowe nie rozwija pąków

17. Niedziela Zwykła, B; (2 Krl 4, 42-44); (Ps 145 (144), 10-11. 15-16. 17-18); (Ef 4, 1-6); Aklamacja (Łk 7, 16); (J 6, 1-15); Winnica 25 lipca 2021.

Dzisiejsza Ewangelia opisuje, że za Jezusem szły tłumy. Opisuje też, że tłumy te, w euforii po rozmnożeniu chleba i ryb, chcą obwołać Jezusa królem.

Wydawać się może, że powinno to cieszyć. Powinno nam przecież zależeć, by Jezus porywał tłumy i by te tłumy uznawały w nim króla.

W opisanej historii jest jednak drugie dno. Podana jest przyczyna, dla której tłumy szły za Jezusem. Tą przyczyną były cudowne znaki, aura sensacji związana z Jezusem.

„Szedł za Nim wielki tłum, BO widziano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali.” (J 6,2)

Fragment zaś kończy się tym, że Jezus poznając zamiary tłumu, chęć porwania Go i uczynienia królem, usuwa się spośród tłumu. Nie chce tego.

I ja mu się nie dziwię. Co to za król, który jest porwany?

Ten tłum z Ewangelii tak naprawdę nie potrzebował Jezusa, tylko rozrywki i piekarni. Żadne zaskoczenie, zawsze tak było: „chleba i igrzysk”.

I tylu było królów i cesarzy, którzy tak naprawdę nie rządzili, tylko byli zakładnikami ludu, mieli dawać chleb i dawać rozrywkę. Czasem były to walki gladiatorów, czasem gala Disco Polo. Czasem rozdawano zboże a czasem zasiłki i dotacje.

Nie na tym ma polegać ludzka więź z Jezusem.

Ta więź to przyjaźń i miłość, która jest trwalsza od bułki z masłem. Przyjaźń i miłość, która jest na dobre i na złe, w sytości i głodzie.

Przyjaźń i miłość, która jest stała!

Kocham cię, kiedy rozmnażasz mi chleb. Kocham cię, gdy tego chleba nie mam. Bez względu na okoliczności wierzę, że jestem z Tobą, w twoich rękach.

Kocham cię, gdy wyciągasz mnie i ratujesz z pieca ognistego. Kocham cię, gdy wróg obcina mi język i wydłubuje oczy.

Łatwo wierzyć przy ładnej pogodzie, w pokoju i zdrowiu, z pełnym żołądkiem, w miękkim fotelu. Wiara jednak weryfikuje się w trąbie powietrznej, prześladowaniu, chorobie i niewygodzie.

Gdy byłem młody, na oazach śpiewaliśmy piosenkę „Choćby figi nie zakwitły”.

Chciałbym przypomnieć jej tekst: „Choćby figi nie zakwitły, * a urodzaj winnic by znikł, * oliwy owoc wygniłby, * ziemia dała marny plon, * choćby owce wszystkie wybił ktoś, * a w oborach brakłoby krów, * jednak w Panu radość będę miał, * jednak w Panu radość będę miał. * Rozraduję się w Bogu zbawienia mego, * moją Mocą jest Pan.”

(nieco inna wersja: https://youtu.be/EDGOGloBUvc)

Jest to tekst oparty na końcówce księgi proroka Habakuka.

Oryginał jest bardziej radykalny. W piosence jest bowiem opisana ewentualność „choćby figi nie zakwitły”. W Biblii mamy opis rzeczywistości, klęski za klęską: „Drzewo figowe (…) nie rozwija pąków, nie dają plonu winnice, zawiódł owoc oliwek, a pola nie dają żywności, (…) trzody owiec znikają z owczarni i nie ma wołów w zagrodach. Ja mimo to w Panu będę się radować, weselić się będę w Bogu, moim Zbawicielu.” (Ha 3,17-18)

To jest wiara, ta prawdziwa, nie za bułkę z masłem.

---