Inna droga

13. Niedziela zwykła, C; (1 Krl 19,16b.19-21); (Ps 16,1-2.5.7-11); (Ga 5,1.13-18); Aklamacja (1 Sm 3,9; J 6,68b); (Łk 9,51-62); Winnica 26 czerwca 2022.

Nie odkryję Ameryki gdy powiem, że coraz mniej ludzi w Kościele. Mówię o Polsce, mówię o naszej Winnicy.

Kiedyś, bodaj kardynała Sapiehę, zapytano, jak to wy robicie w Polsce, że macie takie tłumy ludzi w kościołach? Kardynał ponoć odpowiedział, że biją w dzwony i ludzie przychodzą.

Te czasy już jednak minęły i przypuszczam, że nie wrócą.

I co począć teraz? Grozić? Straszyć? Przekonywać? Przekupywać? Zachęcać? Nie odchodźcie, wracajcie!

A może jest inna droga?

Jest! Zobaczmy jak to robił Jezus.

Wiele razy w Piśmie Świętym słyszymy wezwanie „pójdź za mną”. Tymi słowami Jezus powoływał i gromadził swoich uczniów.

Czy zawsze mu się udawało? Nie zawsze! Ludzie są wolni i w swojej wolności mogą odmówić nawet samemu Bogu.

W dzisiejszej Ewangelii także słyszymy wezwanie „Pójdź za Mną”. Czytamy: „Do innego rzekł [Jezus]: Pójdź za Mną! Ten zaś odpowiedział: Panie, pozwól mi najpierw pójść i pogrzebać mojego ojca!” Odparł mu: Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże!” (Łk 9,59-60)

Czy ostatecznie udało się powołać tego ucznia? Ewangelia nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Może tak, może nie. Nie wiemy.

Wiemy jednak, że pójście za Jezusem nie jest prostą sprawą.

Problem, trudność i czasem niepokonalna przeszkoda polega na tym, że powołany musi coś zostawić.

Elizeusz zostawił swoje woły i poszedł za Eliaszem.

Piotr, Andrzej, Jan i Jakub zostawili łódź i sieci i poszli za Jezusem.

Mateusz zostawił komorę celną i poszedł za Jezusem.

Oni poszli, ale zapewne był niejeden co pożałował wołu, osła, łodzi, sieci, grosza, kariery, i nie poszedł za Jezusem.

Gdy Jezus powołuje uczniów nie czyni taniej reklamy: „będzie pan zadowolony”. Przeciwnie jakby zniechęca ukazując trudności i przeciwności: „Lisy mają nory i ptaki powietrzne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć.” (Łk 9,58)

Jezus daleki jest od natarczywego przekonywania, przekupywania, namolnego zachęcania.

Chce, by decyzja człowieka była wolna. „Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.” (Mt 16,24)

Właśnie „kto chce”, „jeśli chcesz”. Zatem: „Ku wolności wyswobodził nas Chrystus.” (Ga 5,1a)

Metoda działania Jezusa ma swoją logikę.

Gdyby pójście za Jezusem opierało się na przekonywaniu, to zawsze można byłoby spotkać kogoś bardziej wygadanego, kto przekona do czegoś innego.

Gdyby to pójcie za Jezusem opierało się na przekupieniu, to zawsze można będzie spotkać kogoś, kto da więcej.

Gdyby w grę wchodziła zachęta, to zawsze z czasem zachęta blednie i słabnie.

Nie działa też groźba i strach.

Pójście za Jezusem polega na czymś innym. Polega na odkryciu i zrozumieniu. Odkrywam skarb i pojmuję, że warto za to dać wszystko – osła, łódź, sieci i wszystko, nawet własne życie, by ten skarb zdobyć.

Jest słowo, które w powołaniu uczniów mnie fascynuje. Gdy Jezus powoływał uczniów – tych od sieci. Oni NATYCHMIAST je zostawili i poszli za nim (por. Mk 1,18).

Co zobaczyli, co odkryli, co zrozumieli, że poszli za Nim, że poszli natychmiast!? Odkryli skarb!

Dlatego nie mam zamiaru was przekonywać.

Ani nie mam zamiaru was przekupywać.

Ani nawet zachęcać was nie mam zamiaru.

Ani grozić, ani straszyć.

Jedyna szansa w tym, że znajdziecie, czy raczej odkryjecie, skarb – poznacie Jezusa – kim On jest i co wam daje. I to was przekona! I tym będziecie kupieni bez możliwości przebicia! I tu znajdziecie zachętę, która nigdy nie wyblaknie.

Nie trzeba będzie ani grozić, ani straszyć.

Kto znajduje skarb natychmiast zostawia wszystko, bez żalu, i cieszy się skarbem.

A kto nie odnajdzie… odpadnie, znudzi się, zniechęci, pochłonie go świat i jego atrakcje.

Szukasz? Znalazłeś? Masz?

---